muhteşem film tatilim sonunda bitti.. bu sene her ne kadar film seçerken “bu sene galiba çok iyi film” yok derken birbirinden güzel dokuz filmle cuma akşamı festival maratonunu sonlandırdım..

bu sene festivalin galibi bence açık arayla Peki Şimdi Nereye (et maintenant, on va oû) oldu.. gitmeden önce Tijj tarafından bayağı hazırlandım filme ve eh biraz da korktum tabi.. bu kadar heveslenip ya beğenmessem diye.. ama film aynı Tijj’in dediği gibi çıktı.. yönetmenini bilmeseydik de bir kadının elinden çıktığını anlardık ve mutlaka ama mutlaka tekrar ve hep beraber izlememiz şart..

film Lübnan’da ismi belli olmayan bir köyde geçiyor.. bir arada yaşayan Müslüman ve Hıristiyan halk her ne kadar iç içe gözükseler de sadece dinlerinden ötürü en ufak bir kışkırtmaya açıktırlar.. tabii tüm dünyada olduğu gibi dinler arası çatışmalar hız kesmeden devam etmektedir.. bu zaman zaman küçük patlamalar yaşayan köy halkı bir Müslüman Hıristiyan ayaklanmasından haberdar olmasın ve yine kan gözyaşı dökülmesin diye köyün kadınları el ele vererek bu çatışmalardan köyün erkeklerini uzak tutmaya çalışırlar..

sonuçta çocuklarını kurban veren, kocalarını elleriyle gömen yine onlardır..

filmin birçok sahnesinde boğazınıza düğümlenen yumruya engel olamayacağınız gibi defalarca kez de kahkahalara gömülmenize de engele olamıyorsunuz.. izlerken bir çok kez içim yanarak  “ahhh” dememe rağmen bir yandan da kadın elinden çıktığı her satırda belli olan senaryonun repliklerine defalarca kez sanki kendi ailemin içinde yaşanıyormuşçasına güldüm..

şimdi ilk fırsatta yönetmen ve aynı zamanda başrol oyuncusu Nadine Labaki’nin bir önceki filmi Caramel’i de edinip izlemek istiyorum.. en az bu filmi kadar etkileyici olduğuna eminim..

filmin fragmanına bu linkten göz atabilirsiniz..

işte bu da Nadine Labaki‘nin diğer filmi Caramel (Sukkar Banat)..

FilmEkimi başladı..

ben yine bir miktar film için biletlerimi ve işyerimden iznimi aldım..

bu mevsimde filmler arasında kaybolmayı seviyorum..

ben film seçerken sevgilim bir filme de beraber gidelim dedi ve Ada‘yı seçti..

Bulgaristan yapımı olması (ve İsveç) ve Laetitia Casta‘nın da başrolde olması beni hemen cezbetti.. bu arada Laetitia’nın iyiden iyiye rol yaptığını da gördük.. bence oldukça başarılıydı..

yaklaşık 2 saat süren filmde sevgilimin deyişiyle “beklenen” herşey oldu.. ve sonasında da “beklenmeyen” herşey..
bu yüzden hem seyirci hem de yönetmen (Kamen Kalev) mutlu olmuştur diye düşünüyoruz biz..

tabii bunların yanında Thure Lindhardt adıyla da tanışmış olduk.. aslında birçok bildik filmde küçük rolleri olmuş.. (mesela Into the Wild) umarım bu film yüzüne güler..

son olarak şaka  bir yana filmin tutarsızlığı birçoklarını rahatsız edecek boyutta ama absürdizmi benimseyenler için ise bulnmayacak güzellikte.. denemekte fayda var bence..

filmin konusuna göz atmak isterseniz FilmEkimi sayfası burada..

yaşasın eylül geldi derken işte geçti bile.. ben o kadar uzaktaydım ki eylül değmeden geçiverdi.. ne bir yağmur ne bir bulut var bu eylülde.. ne hüzünlü şarkılar ne de bolca bira.. biraz melankoli bira deniz kıyısı.. depresif şarkılar ve olmadık yerlerde ve zamanlarda içilen biralar çok uzak sanki.. susamışken içilen ilk biranın ilk yarısı ne güzel giderdi oysa şimdi.. yemek saatlerini unutmak.. televizyondaki dizinin saatini kaçırmak.. zamansız uyumak, zamansız uyanmak.. olmadık yerlerde tatlı bir uykuya dalmak.. hele bir de biraz rüzgar varsa.. çantadan fotoğraf makinasını eksik etmemek.. inadına çiçek böcek deniz değilde karanlık yerlerin fotoğrafını çekmeye çalışmak.. daha çok okumak.. okumak değil de sanki içinde yaşamak, kitabın içinde nefes alamak.. Eminönü’ne inip otistik bakışlarla dolaşmak.. ıvır kıvıra 1 lira 2 lira deyip, ufak bir servet harcamak.. yağmurun altında bir filmden diğerine yol alırken çantadaki kitabı, fotoğtaf makinasını ıslatmamaya çalışarak saçak altından yürümek.. hatta çantada yedek çorap bulundurmak.. telefonun hiç çalmaması.. ama gerçekten hiç çalmaması.. ah, kendini unutmak.. sonra yeniden bulmak.. ne güzel olurdu şimdi.. iyi bir müzik ne iyi giderdi.. yeni bir grup keşfetmek, akşam konsere gitmek.. yeni, mis kokulu bir parfüm keşfetmek, sokaktan gelip evde daha soyunmadan bir bira daha açmak.. önce mutfaktan bir küllük alıp masaya koyup sonra üstbaş değiştirmeye gitmek.. sonra geceyi Meleklerin Düş Yaşamı, Donnie Darko, Garden State, Leon, The Crow, Rusalka ya da ne bileyim Girl Interrupted’la kapatıp bir buluta yatar gibi hafif sarhoş serin yatağa uzanmak ne güzel olurdu..

foto; benim tabii ki de.. Sahilköy’den..

canını sevdiğimin Güney Korelileri çok güzel film yapıyorlar yahu.. aşkları bir tuhaf hayatları bir garip..
Cast Away on the Moon‘la şans eseri karşılaştım, dün akşam izledik.. öncelikle uyarayım, her G. Kore filmi gibi biraz uzunca ama sıkmıyorlar da aynı zamanda..
şimdi konumuz şu..
filmimiz başrol oyuncusu Min-heui Hong telefonda bankayla konuşurken başlıyor.. batmış.. kamera uzaklaştığında elemenımızın bir köprünün trabzanına çıkmış atlamak üzere olduğunu görüyoruz.. atlıyor da..
ama herşey o kadar basit değil.. bir süre sonra bir adada gözünü açıyor.. ada da ada ha.. Han nehri ortasında bir adacık ama yüzme bilmeyene her yer ıssız ada..
işte böylelikle Min-heui Hong’un Cast Away hayatı başlamış oluyor..
gelelim diğer baş rol oyuncumuza.. o da bir sebepten ötürü, bu sebepler bize bırakılmış, kendini odasına hapsetmiş, internet üzerinden yalancı bir hayat yaşayan So-yeon Jang.. (bu ne güzellik..)
en sevdiği şeylerden biri geceleri “ay” ın fotoğraflarını çekmek.. bir de tatbikat günlerinde “gündüz” sokakları fotoğraflamak.. çünkü o zamanlarda sokaklarda hiç insan olmamasından çok hoşlanıyor ve kendini ayın üzerinde gibi hafif hissedebiliyor.. taa ki adadaki adamı görene kadar..
işte tam o andan sonra tuhaflıklar iki katına çıkıyor ve bir de üzerine iletişime geçebiliyorlar..
ben filmden çok keyif aldım, çok yorgun olduğum bir günde bu kadar uzun film izlemek biraz zor geldi ama hiç düşünmeden tavsiye ederim..
biraz eğlenceli vakit geçirmek ve tuahaf bir film izlemek isterseniz..

DesignSponge’da “living in: …” bölümleri var.. bir filmden esinlenerek kıyafet, aksesuarlar ve ev eşyalarını bir araya getiriyorlar.. çok keyifli gelir bana.. bugün baktım living in: Howards End.. Howards End’de ne kimin oynadığını hatırlıyorum ne de ne anlattığını.. bu sefer merak ettim imdb’ye baktım.. 1992 yapımı bir filmmiş.. ben 1993′de izlemiş olsam daha ortaokula gidiyormuşum.. o zamanlar Edremit’te sinema yoktu, ara sıra Balıkesir’e gittiğimde hangi film varsa artık ona giderdik.. sıra sıra film afişlerinden birini seçme şansımız da yoktu tabii.. tek film, ne varsa o.. işte öyle bir zamanda Howards End’e denk gelmişim.. imdb puanına pek itibar etmesem de 7,4′ün ne kadarını itibarsızlıktan kesebilirim.. eninde sonunda izlenir bir filmmiş işte.. ama ben uyumuştum.. miss gibi, mışıl mışıl.. uykuyu sevmeyen ben, hala sabahın köründe hortlayan ben, tatil yorgunluk demeden kahvenin peşine düşen ben, ohh miss gibi de uyumuştum.. kendimle savaştığımı hatırlıyorum gözlerimi açık tutabilmek için.. koca popolu uyku cinleri oturmuştu sanki göz kapaklarıma.. birkaçı üstten bastırırken bir kaçı da aşağıdan çekiyordu sanki..

yıl 1999.. Star Wars çevriliyor diye ortalık ayağa kalkmış.. heyecanla bekliyoruz.. kalktık gittik.. ben aynı haltı bir de Star Wars’da yedim.. böyle mi tatlı gelir uyku yahu.. Star Wars bir yana uyku bir yana.. Star Wars bulunur, izlenir ama böyle tatlı uyku bulunmaz..

üzerinden yine yıllar geçti.. ben bir yaz öğle uykusunu keşfettim.. çalıştığım yer Erdek’te bir kitap evi.. kaldığım yer de kitapevinin 2.katı ama asma kat.. geç yatıyoruz.. erken kalkıyoruz.. hava sıcak.. rehavet basıyor öğleden sonraları.. saat üç dört gibi çıkıp uzanıyorum.. hava sıcak ama dükkanın içinde beş kat daha sıcak.. bir sağa dönüyorum bir sola.. dükkana giren çıkanların sesini duyuyorum, arkada müzik.. kapının önünden geçenlerin sesleri, konuşmaları.. tatlı bir ağarlık çöküyor gene ama uyuduğumu farketmiyorum bu sefer.. ta ki uyanana kadar.. daha sonrasında anlayacaktım, aslında lucid dream denilen olayı çözmüşüm, almış yürümüşüm, her öğleden sonrası ayrı bir alem benim için..

bugünlerde de uyku yakamı bırakmıyor.. yorgunluk diyorum, dönemsel diyorum ama süt bebeleri gibi uyuyorum.. dünya yansa umrumda değil.. ara sıra fantastik rüyalar da görüyorum.. az daha vaktim olsa, çalan saatlere uyanmak zorunda olmasam sanki lucid dream’i de yeniden başarabilecekmişim gibi geliyor.. çok hoşuma gidiyor..

dün kızlarla kitap siparişi verdik ilknokta’dan.. ben kendime iki uykulu kitap aldım.. bana ne verir, işime nasıl yarar bilmiyorum ama zaten bir tanesinin adına vuruldum.. Bir Sanattır Öğle Uykusu.. diğeri de Uykuya Dair Her Şey.. başka varsa sizin bildiğiniz, haber verin okuyayım.. yeter ki çok bilimsel olmasın ve rüya tabiri içermesin.. (hastasıyım çünkü rüya tabirlerinin:))

kendimi Bir Sanattır Öğle Uykusu’nu okurken uykudan sızmış hayal ettim şimdi.. komik oldu.. böyle açık sayfaya doğru kafam düşmüş..

yakında Linus gibi battaniyemle gezer olacağım sanırım..

sabırla bekledik Scott Pilgrim’i.. sonunda o mutlu akşam geldi.. ben, Annie, Win ve Sui bir heves oturduk filmin başına.. aha.. o da ne.. bir dur bir nefes al.. Scott Pilgrim öyle bir süratle başladı ki.. aman yastığımı düzelteyim aman ayağımı uzatayım demeye kalmadan hepimiz dörtgöz filmi seyre daldık.. hem de ne seyir.. bir saniye gözlerimizi ayırsak ekrandan bir espri kaçıp gidiyor..

efendim.. aslında Scott Pilgrim’in hikayesini herkes biliyor heralde.. o yüzden oldukça üstten geçeceğim.. Scott P. bir gün bir gün Ramona Flowers’ı görür ve aklı başından gider.. Ramona yeni kızdır ve hakkında “kalpkırıcı” dedikodularıyla beraber gelmiştir şehre.. Scott Ramona ile tanışmak için elinden gelen bütün beceriksizlikleri yapar ve işte o zaman işler karışmaya başlar.. Çünkü Ramona’nın peşindeki “7 evil exes” Ramona’nın hayatına girenlere hayatı zindan etmek için iş başındadır.. 7 şeytani eski sevgili Scott Pilgrim’in hayatına atari çılgınlığında hareket getirir.. uçan tekmeler, kılıçlar, kaykaylar, kaybedilen canlar, atari müzikleri, ses hızında uçan kızlar, müzikle dövüşen ikizler, gücünü veganlıktan alan süper güçlü delikanlılar, bonuslar vardır artık günlük yaşantısında.. Scott’un Ramona’yla beraber olabilmesi için 7 şeytani eski sevgiliyi yenmesi gerekmektedir..

bu hengamenin içinde vasatlığa yer bırakmayan ayrıntılarla Scott Pilgrim vs the World temposu bir saniye düşmeden sizi içine çeker ve işte böyle özel güçlere bir kez daha özenirsiniz.. yolda yürürken kılıçla insanları doğramak, bakışlarınızla beyinlerini patlatmak hakkındaki hayalleriniz yeniden filizlenir..

Scott Pilgrim vs the World’e aynı zamanda nefis oyuncular da konukluk etmiş.. en önemlisi Ramona için efsane niteliğindeki Gideon Graves.. yani Jason Schwartzman.. bir diğeri ise Vegan Police rolünde Thomas Jane.. (Thomas J.’i kötülerin peşinde izlemeye alıştık da yahu vegan polislik de neyin nesi? güçlerini vegan olmaktan alan bir “ex”in süt içtiğinde güçlerini geri almak için paydah oluverdiğinde gülmekten bayıldım ben..) aynı zamanda Smashing Pumpkins‘e ufak birsaygı duruşu da mevcut.. Scott bir sahnede efsana Smashing Pumpkins solisti Billy Corgan‘ın giydiği (ve benim çok özendiğim) “zero” tişörtünden giyer.. diğer bir sahnede ise yine Smashing Pumpkins’in baş harflerinden olşan logolarının bulunduğu bir tişörtü vardır.. (aa.. o da ne? Scott Pilgrim’in de baş harfleri SP)

ayrıca Michael Cera en sevdiklerim arasına girme aday adayı iken bir anda puanı arttı ve sevdiklerim arasına giriverdi.. sanırım hiç büyümeyecek ve hep terkedilecek.. (ne? sadece 22 yaşında mı.. Juno? Nick and Norah infinite Playlist?) bence onda da Adam Sandler ve Ben Stiller‘da olan şeytan tüyünden var..

Scott Pilgrim vs the World bu oyuncu kadrosu ve hengameye bir de nefis şarkılar eklemiş.. sırf şarkı sözleri bile ayrı bir yazının hikayesi..

filmi ben bu kadar sevdiğime göre çok fazla sevmeyeni de çıkacaktır.. kültler arasına gireceğine eminim ama.. yukarıda anlattıklarım yetmediyse bile 2 saati sadece görselliği için harcamaya değer.. ya da  Wallace ve Stacey Pilgrim arasındaki anlaşılmaz/hızlı/karışık telefonlaşma sahneleri için..

bugün aşkla ilgili birşeylerden bahsetmek istedi  canım.. aşkın iyileştiriciliği ile ilgili..

sevgilimin aşkı beni hep daha iyi bir insan olmaya  itmiştir.. şimdi ona her sarıldığımda beynimin seratonin salgıladığını  biliyorum.. annemin aşkı hep gözlerimi yaşartır.. onunla ilgili özlediğim birşey  anlattığımda hep gözlerim yaşarır.. o da seratonin salgılatıyor.. kardeşimin  aşkı ise beni biraz hırçın yapıyor.. hatalar yapmasını, çıkmazlara düşmesini  istemiyorum hiç.. kötü şeyler ona değmesin.. bu yüzden ben biraz ona değiyorum  galiba.. o da bana seratonin salgılatıyor..

geç oldu ama FilkEkimi’nde gittiğim film Jack’in Kayık Gezintisi tam da bu anlattıklarımla ilgili bir film sanıyorum.. Philip Seymour Hoffman ve  Harvey Keitel arasındaki maymun iştahlılığım sürüyor.. bu filmden sonra Philip  Seymour Hoffman biraz önde gibi.. yaptığı her filmi sevip  şaşkınlıkla izliyorum büründüğü rolleri.. sanki rollere bürünmüyor da içinde  birsürü insanla geziyor.. bu kadar baskın bir tipin bu kadar rahat karakter  değiştirmesi her seferinde beni hayrete düşürüyor.. (tamam Harvey’de “büyük  kurtarıcı”.. her seferinde karizması beni şaşkına çeviriyor ama.. hay allah  bilemedim..) bu film aynı zamanda Philip Seymour Hoffman’ın ilk yönetmenlik  denemesi..

filmde iki yakın arkadaş limuzin şöföründen Clyde (John Ortiz) ve eşi Lucy (Daphne Rubin-Vega) diğer limuzin şöförü oldukça  asosyal bir portre çizen Jack’in (PSH) yine benzer durumdaki Lucy’nin iş  arkadaşı Connie (Amy Ryan) ile  tanıştırarak belki aralarında güzel birşeyler olmasını planlamaktadırlar.. Clyde  ve Lucy’nin işleri, mutlu bir evlilikleri, hoş bir diyalogları vardır.. ilk  randevunun trajedisi ardından Jack Lucy’ye onu kayık gezintisine çıkaracağı sözü  verir ama sorun şu ki ne yazık ki yüzme bilmemektedir.. işte böylece Jack  verdiği sözlerin ardında durmaya çalışır ve aşkın iyileştirici gücüyle yüzme  derslerine başlamışken Clyde ve Lucy’nin hayatının arka planı da gözler önüne  serilir..

kimi yerde gözlerim ışıl ışıl, kırpıştırsam iki  damla süzülecekmiş gibi izlerken kimi yerde de kahkahama mukayyet  olamadım..

velhasıl kelam, Jack’in Kayık Gezintisi çok hoş bir  filmdi.. en kısa zamanda sevgilim ve kardeşimle de izlemek istiyorum.. hatta  annem de olsa süper olur.. burdan yetkililere duyrulur..

bu arada burdan da fragmanı izleyebilirsiniz..

aslına Coralie’i izleyeli çok oldu.. ama karanlık dünyası beni çok etkilemiş olacak ki, geç de olsa hala yazmak istiyorum..

Coraline küçük ailesiyle beraber yeni bir eve taşınır.. anne ve babsının her zaman meşgul olması ve tüm çevrenin yabancı ve oldukça ıssız olması Coraline’i kendince eğlenceler aramaya sürükler.. Coraline çevrede gezintiler yaparken bu gezintiler sırasında garip bir çocuk olan Wybie ve diğer komşularıyla tanışır.. Wybie’nin kendi evinde bulup Coraline’e hediye ettiği aynı Coraline’e benzeyen bebek sayesinde asıl hikayemiz başlar.. Coraline artık farklı bir boyuttadır ve ailesini tutsak edenlerin elinden kurtarması gerekmektedir..

aslında bu hikayenin yaratıcısı Neil Gaiman‘ın bir diğer hikayesi olan MirrorMask’ı da izleyen biri için iki filmde de bazı temel benzerlikler var.. “diğer” dünya ve ordan kurtulmaya çalışanlar gibi.. MirrorMask nasıl bir çok büyük için fazla masalsı olabilecekse, Coraline de birçok çocuk için gereğinden fazla ürkütücü olabilir..

izlemekten keyif aldığım sadece konusu değildi bu arada.. stopmotion-animasyon karışımı görüntüleri de oldukça etkileyiciydi.. (bu konulardan hiç de iyi anlamam aslında.. yanlış bir tahminde bulunduysam affola..)

son olarak, filmi izilemeyecek olsanız bile çok başarılı bir davet olan filmin sitesine birgöz atmanızı öneririm.. film hakkında görsel anlamda da çok güzel bir referans olmuş..

sonunda The Reader‘ı izledim.. benim kendi kendime becereceğim yoktu, sevgilim seçti, öyle izleyebildik.. Kate Winslet‘a karşı olan aşırı sempatimden dolayı hep daha da keyifli bir zamanda izlemek için sakladığım bir filmdi..

Kate Winslet’ı sanırım ilk kez Titanic‘te izlemiştim.. tanrım.. koskoca 3buçuk saat içinde tek izlediğim O’ydu.. sonra Holly Smoke.. bir yolculuk öncesi Bursa şehir merkezinde elimde çekçekli valizle oturup vakit geçirecek bir yer ararken önünden geçtiğim sinemada oynadığını gördüm.. hem de Harvey Keitel ile.. büyük kurtarıcı.. zor işlerin adamı.. hep aynı ifade.. hep aynı asalet.. valizimle girip sinemaya, film zihnimde, çok güzel bir yolculuk geçirmiştim.. kaç kez daha seyrettim sonradan bilemiyorum.. Kate Winslet Ruth rolünde ya bendi ya da bana çok yakın biri.. hayatımda gördüğüm en garip aileye sahip olan..

sonra Iris ve..

Eternal Sunshine Of The Spotless Mind..

sonra da beni gözyaşlarına boğan Finding Neverland..

sanatçıya bir çok ödül getiren Hanna rolü benim Kate Winslet’a olan hayranlığımı biraz daha büyüttü.. bunun dışında film hakkında pek birşey yazmak istemiyorum.. uzun zamandır gördüğüm en iyi hikayelerden biriydi sadece..

ve dün akşam The Reader’da izlerken, Young Michael’in kitap okuduğu sahnede onu gözyaşları içinde görmek ve ardından kahkahalar attığını duymak beni çok duygulandırdı.. özellikle son zamanlarda içinde bulunduğum ruh hali ve devamlı açlığını çektiğim okuma hissini düşündüm.. Hanna Schmitz’in yerinde olmak.. yalnızlığın bambaşka bir hali sanırım..

09 mayısta sadece bir günlüğüne belli birkaç sinemada (bu linkten gösterim yapılacak sinemaları görebilirsiniz..) gösterilecek olan Iron Maiden: Flight 666 adlı belgesel filmi izleme şansım oldu geçtiğimiz hafta.. İstinye Park AFM de ufak bir kokteylin ardından gala gösterimi yapıldı..

daha önce nefis 2 adet rock belgeseline imza atan Sam Dunn ve  Scot McFayden in eseri olan belgeselde Bruce Dickinson‘un pilotluğunu yaptığı, 45 günlük ve 23 konserlik Somwhere Back In Time Tour’dan nefis sahneler izleyebiliyorsunuz..

farklı ülkelerde, farklı kültürler tarafından, her seferinde coşkuyla karşılanan grubun hayranlarıyla olan röportajlar ve konser öncesi görüntüleri benim en çok ilgimi çeken kısım oldu.. Malezya’dan, Avusturalya’ya, Şili’den Arjantina’ya, Japonya’dan Kolombiya’ya kadar birçok ülkeyi gezdiler; bazı ülkelerin haberlerinde “satanik” olarak nitelendirildiler, bazı ülkelerde gençler konsere girebilmek için aramadan geçerken ayakkabılarını bile çıkarmak zorunda kaldı..sonuç her seferinde muhteşemdi..

grup elemanlarıyla, sahne arkasında çalışanlarla birçok söyleşi yapıldı..en çok da Dickinson ile.. sahnede gözlerinden yayılan ateş bu söyleşilerde yerini bilgeliğe bırakıyordu sanki.. (tamamen hayranlığımdan uyduruyor da olabilirim tabi..)

filmde akla kazınan bir çok sahne var.. Nicko McBrain‘ın bageti ellerinde ağlayan grup fanı.. vücuduna onlarca Maiden dövmesi yaptırmış bir başka fan.. hepsi çok etkileyiciydi.. ben ise en çok Japonya konseri öncesi sahne arkasında Adrian Smith‘i doğaçlama blues çalarken görmekten keyiflendim..

bir de film boyunca düşünmeden edemedim.. bu kadar insan (tüm konserlere giden fanların toplamından bahsediyorum..) bu kadar istekli ve ısrarcı ve kalpten inanarak bir araya gelse.. ve dünyanın yörüngesini değiştirmeyi istese.. sanırım olurdu..