yıl 1999.. Star Wars çevriliyor diye ortalık ayağa kalkmış.. heyecanla bekliyoruz.. kalktık gittik.. ben aynı haltı bir de Star Wars’da yedim.. böyle mi tatlı gelir uyku yahu.. Star Wars bir yana uyku bir yana.. Star Wars bulunur, izlenir ama böyle tatlı uyku bulunmaz..

üzerinden yine yıllar geçti.. ben bir yaz öğle uykusunu keşfettim.. çalıştığım yer Erdek’te bir kitap evi.. kaldığım yer de kitapevinin 2.katı ama asma kat.. geç yatıyoruz.. erken kalkıyoruz.. hava sıcak.. rehavet basıyor öğleden sonraları.. saat üç dört gibi çıkıp uzanıyorum.. hava sıcak ama dükkanın içinde beş kat daha sıcak.. bir sağa dönüyorum bir sola.. dükkana giren çıkanların sesini duyuyorum, arkada müzik.. kapının önünden geçenlerin sesleri, konuşmaları.. tatlı bir ağarlık çöküyor gene ama uyuduğumu farketmiyorum bu sefer.. ta ki uyanana kadar.. daha sonrasında anlayacaktım, aslında lucid dream denilen olayı çözmüşüm, almış yürümüşüm, her öğleden sonrası ayrı bir alem benim için..

bugünlerde de uyku yakamı bırakmıyor.. yorgunluk diyorum, dönemsel diyorum ama süt bebeleri gibi uyuyorum.. dünya yansa umrumda değil.. ara sıra fantastik rüyalar da görüyorum.. az daha vaktim olsa, çalan saatlere uyanmak zorunda olmasam sanki lucid dream’i de yeniden başarabilecekmişim gibi geliyor.. çok hoşuma gidiyor..

dün kızlarla kitap siparişi verdik ilknokta’dan.. ben kendime iki uykulu kitap aldım.. bana ne verir, işime nasıl yarar bilmiyorum ama zaten bir tanesinin adına vuruldum.. Bir Sanattır Öğle Uykusu.. diğeri de Uykuya Dair Her Şey.. başka varsa sizin bildiğiniz, haber verin okuyayım.. yeter ki çok bilimsel olmasın ve rüya tabiri içermesin.. (hastasıyım çünkü rüya tabirlerinin:))

kendimi Bir Sanattır Öğle Uykusu’nu okurken uykudan sızmış hayal ettim şimdi.. komik oldu.. böyle açık sayfaya doğru kafam düşmüş..

yakında Linus gibi battaniyemle gezer olacağım sanırım..

10 gün olmuş.. kimsenin de beni dürttüğü yok.. hiç mi birşey yok.. hiç mi film izlemiyosun.. hiç mi kitap okumuyosun.. hiç mi fotoğraf çekmiyosun diyen yok..

bundan sonra böyle.. siz benden hesap sormassanız ben sizden soracağım.. ona göre.. çirkefliğim hiç çekilmez, baştan söyliyeyim..

şimdi.. gelelim geçen 10 güne..

biz çalışanlar için “tatil” olarak nitelendirilen Kurban Bayramı vesilesiyle Edremit’e gittik.. ben sevgilim kardeşim sevgilimin annesi.. gezdik biraz.. biraz da tembellik ettik..

işte günün erken saatinde gözlerini açıp balkona yerleşen benim, kahvaltı öncesi kahvem kurabiyem ve kitabım..

şimdi kitap burda çok önemli.. aslında sevgilime almıştım ama onun okumasını bekleyemedim.. Clive Barker’ın Muhteşem Gizli Gösteri‘si.. kocaman bir kitap olduğunu görünce çok sevinmiştim.. ama sonra baktım bir serinin ilk kitabıymış.. sevindim bir yandan, bir yandan da canımı sıktı tabii.. “şimdi buna başladık.. devam kitabı ne zaman çıkacak kim bilir” kaygıları aldı gitti.. eh bir de pahallıca tabii.. ama olsun diyorum.. Clive Barker çok güzel anlatıyor.. tuğla ağırlığında bir kitapla geziyorum yani şimdilerde..

kurabiyeye gelince, o bir muamma.. kendisiyle Ayvalık’ta karşılaştık.. sakızlı – zeytinyağlı kendisi.. olan var olmayan var.. anlatıp da canınızı sıkmayayım..

neyse.. tatilimin en güzel saatleriydi bu sabahlar.. sevgilimle Ayvalık gezimizi saymassak.. o günün sabahı bir yağmur yağdı ki.. gök delindi sanki.. ben de bir kahve daha içtim.. sonra bir tane daha.. miss gibi yağmur kokusu, kitap, kahve..

bu üçlüde anlam arayan kimse yok.. ne güzel di mi?

bilgisayarımda müzik kalmamış.. bugün laptopumu getirmek zorunda kalmıştım işyerime.. orda Tolga Bey ve GökçeKız‘a İngiltere’ye gidrler iken hazırladığım “sakine” karışık cdsini buldum.. oysa sabah ilk günün stresini kaldırabilmek için bolca B vitamini almıştım ki şimdi de ağlamaklı oldum.. tatilden döneli birbuçuk gün oldu..  daha yolda girdim strese.. oysa iki gün önce tek derdim mangalda pişmiş sucukların üzerine tatlı suda yüzmeye çalışırsam boğulup boğulmayacağımdı.. üzerine de daha kaç tane mısır yiyebileceğim..

en sevdiğim ay diye birşey yoktu benim ama bu sene karar verdim ki Eylül’e bayılıyorum ben.. daha 1 Eylül’den itibaren gökyüzü karardı, yağmur yağmaya başladı.. Körfez’de gökyüzü yine çok renkliydi.. yukarıdaki resimi Mehmetalan Köyü’nden dönerken çektim.. öyle tatlı bir rüzgar esiyordu ki anlatamam..

Mehmetalan Köyü bunca zaman Edremit’te yaşadıktan sonra ilk kez tanıştığım biryer benim.. (facebook sayfası bile varmış.. ) yolu Hasanboğuldu’yla aynı ama Mehmetalan daha yukarıda.. dolayısıyla daha az biliniyor ve suyu daha deli..

güzel kamp yerleri yapmışlar bu sene oraya.. Fethiye’deki gibi.. ama bunların farkı denizin kıyısında değil nefis bir nehrin kıyısında olmaları.. biz Eylül sakinliğinden faydalanarak hemen mangalımızı yaktık.. (Win yazının bundan sonrası senin için acı verici olabilir ama bana çektirdiklerine say..)

ben bu sefer sucuğu unutmadım..

tabii mangalda sucuk olur da kırmızı şarap olmaz mı ki? işte engüzel Kayra Cumartesi resmi..

bunca zaman mangal yapıp da içimde kalan bir diğer güzellik de işte bu..

“yediğinde gözüm yok, gezip gördüklerini anlat” derseniz işte o biraz daha tehlikeli..

Mehmetalan Köyünde akan o nehir var ya, işte o bazı yerlerde havuzlar oluşturmuş ve oldukça büyük havuzlar.. bazı yerler boyu oldukça geziyor.. gittiğimiz kampın sahibi üşenmemiş bir iskele bile yapmış.. yemekten sonra çok çok uzun bir süre o buz gibi sudan çıkamadık.. atladık, yüzdük, kahkahalar attık..

duru suyun üstüne yatıp da gökyüzüne baktığımda tek gördüğüm nehrin üzerine kapaklanmış ağaçların arasından mendil kadar gökyüzüydü..

artık üşüdük diye hangimiz sudan çıkmaya kalksa, her seferinde geri döndü.. herkes mutluluktan sarhoş kahkahalarla dağları çınlattık..

sonra gel de gözlerine anlat İstanbul’da ne aradığını.. gel de yüreğine anlat ağzına kadar çıkmışken nasıl olsa tekrar geri döneceğini.. dün akşam Şirince’den aldığım meyve şaraplarından birini daha içtim rahat uyuyayım diye.. bakalım bu gece nasıl geçecek..

hem Isabel Allende‘nin yeni kitabı da çıkmış..

bari ağlamadan önce son bir resim daha gireyim..

işte bu da yüzdüğümüz yer..

gittiğimiz yerin adı ise Akaleos Camp.. sitede bilgileri var ama çöp atanı, zarar vereni görürsem döverim.. baştan söyliyeyim..

geçen haftasonu bir kaçamak yapmak için fırsatımız oldu Tijj’le.. bir vesile ile Edremit’e gitmek gerekti, tabii biz onu en iyi şekilde değerlendirdik.. uyku dışında Tijj, ben, annem ve teyzemle nefis bir haftasonu geçirdik.. her gece geç saatlere kadar muhabbet edip, sabah erkenden kalktık.. daha Edremit’e indiğimiz gün Altınoluk’un yolunu tuttuk..

Altınoluk’un nefis denizinin dışında bir de gurmeler gibi yemek yedik.. kabak çiçeği dolması, kabak çiçeği mücveri, taze bamya, börülce salatası derken yatıp kalkıp yemek yediğimizi farkettik..

öyle bir boşaltmışım ki beynimi, buraya döndüğümde bir süre alışamadım hiçbirşeye..

yukardaki resim bir akşamüstü Altınoluk.. bir deniz bu kadar mı hareketsiz olur?! rüya gibi geçti tabi 3 gün.. şimdi gene ofiste günün sekiz saatini geçirdiğim masamın başındayım..

GökçeKız seni anmadan geçemeyeceğim..

bir sigara ömrü 20 dakika kısaltır..
bir şişe bira ömrü 4 dakika kısaltır..
bir iş günü ömrü 8 saat kısaltır..

sahi True Blood ne zaman başlıyordu?

işyerinde bir takvimim var.. unutmamam gereken şeyleri işaretlediğim.. takvim takvimlikten çıktı.. şöyle bir ileriye baktığımda yaklaşık iki ay boyunca boş haftasonu yok gibi..

falımda iki yol çıktı.. bir hafta arayla.. bakalım, bir terslik çıkmazsa bir Fethiye bir Edremit gözüküyor..

Fethiye’de beni çeken bir şey var.. nerde doğduğumu bilmesem “toprağım” diyeceğim.. şimdiden heyecan bastı.. o beni hasta eden uzun yoluna bile razıyım.. tabii ayrı güzel yanı da, yanımda Momo’nun olacak olması..

yandaki resim Deep‘ten tabii yine.. orayı ne kadar sevdiğimi bilmeyen kalmadı heralde.. özgürlüğümün ilk gününde Tijj’le kendimizi hemen Deep’e attık..

Deep’ten birileri benim blogumu okuyor mu acaba? okuyorsanız söyliyim o krepleri çok özledim.. hem neden çıkardınız ki o krepleri menüden..

bir de kızartma haznesi yıkamak için yerinden çıkmayan, kullanma kılavuzunda kızartma haznesinin içini deterjanlı ıslak süngerle temizlenmesi gerektiğini yazan bir fritözümüz varmış meğer.. acaba fritözü yapan firma yetkililerinden biri bu ıslak ve deterjanlı süngerle temizlik işini denemişler midir?

hayır, kim yıkanmayan bir aracı mutfağında kullanmak ister.. (kısmen yıkanan blender setim içinde geçerli bu)

neyse.. keşke üç senedir durduğu yerde kalsaymış fritöz.. şimdi onu bu haliyle kabul eden biri çıkana kadar orada duracak..

dağanık bir yazı oldu di mi? olsun.. hiç yoktan iyidir..

yeni maceralarda görüşmek üzere..

bu durumda, hazır hava da serinken 1-2 bira hiç fena olmazdı..

bu yandaki koltuk Edremit-Hanlar yolu üzerinde.. bir çeşmenin hemen yanında.. çok yakınında bir köy ya da yol ayrımı yok.. ama o orda..

ben böyle sinirliyken açık ve serin hava iyi gelir.. şimdi orası da öyledir.. bir poşet bira, bir battaniye ve yastıkla oraya ışınlansam diyorum.. bir de kitap güzel olur.. kitabımı bitirene kadar.. Tindersticks ya da Cousteau da fena olmazdı hani.. olmasa da olur..

ne yazık ki.. alkollülerin hepsi yasak bana.. birsüre.. galiba.. bak yine sinirlendim..

Körfez‘de ne zaman kafamızı havaya kaldırsak, üzerimize devrilecek gibi bulutlar vardı gökyüzünde..

sabah uyandığımda telefonun saatine baktım 10:10

o saate kadar nasıl uyuduğumu anlamadan kalktım.. evde biraz gezindim.. sonra kahve yaptım kendime.. bilgisayarın başına oturdum..

bir ara gözüm bilgisayarın saatine ilişti; 08:36

İstanbul’dan da bulut gözükse, belki daha bir değişik olur bişeyler.. ya da herneyse..

evet, ben sessiz sedasız gitmiştim..

sevgilimi de alıp çook uzaklara..

bu sene bayram en çok bana geldi.. yandaki resimde sevgilim ve ben Şeytan Sofrası’ndan gün batımını izliyoruz.. öncesinde de Kıvanç Ocakbaşı‘ndaydık.. Sonrasında Hanlar’a piknik yapmaya gittik.. sonra Fethiye.. Momo’nun bahçesinden yeşil mandalina (dondurup kolaya buz olarak atmak için), karpuz ve biraz da sebze topladım.. biraz Göcek.. Kaya Köy ve Gemile.. dün, yani cumartesi akşamı İstanbul’a dönmüş bulunuyorum.. sanki Fethiye’den buraya koşmuşum gibi her kemiğim ayrı ayrı sızlıyor.. pişman değilim.. yolda olmak ayrı bir keyif.. yorgunluklara değiyor.. ne kitap okuyabildim ne de internete girebildim.. zaman su gibi akıp geçti.. bol bol yedim.. bol bol içtim.. fotoğraf çekmeye bile ne vakit bulabildim ne elim vardı.. varsa yoksa muhabbet.. ne güzel de ettim.. şimdi anlatacağım.. sırayla..

yalnız demeden edemeyeceğim.. geldiğimde dehşete kapılmama bir sebep yeni sansür haberleri oldu.. aklımızı kaçırmış olmalıyız.. böyle hiçbirşey yapmadan durarak.. biliyorum, herkes her istediği siteye girebiliyor.. birçok insan yasaktan etkilenmiyor.. ben bile bazen Youtube’un hala (!) kapalı olduğunu unutuyorum.. erişimimde sorun yok.. başta eğlenceli gelebilir belki yasakları deliyor olmak.. yasakların engel oluşturmuyor olması.. küçükken gizli gizli biryerlere gitmek, gizli gizli sigara içmek gibi.. ama zaman geçtikçe anlamını yitiriyor bu gizlilik.. öğrenmek ve paylaşmak özgüre gerçekleştirilemedikten sonra bir toplum içerisinde yaşıyor olmanın anlamı nedir? o demokratikler bizler değil miydik?