bugün İstanbul’da hava sanki sonbahardan sonra kış geliyormuş gibi.. tam da benim sevdiğim gibi yani..

öğlen yanlız başıma yemeğe gittim.. noodle ve bir bardak da kırmızı şarap..

hava kötü olduğu için gittiğim yerde bir tek ben vardım.. bir de dalga sesleri.. yani dalga seslerinden oluşan bir müzik.. aynı mp3 çalarımdaki 40 dakikalık yağmur sesi gibi..

yanımda bir de kitabım vardı.. elimde oyuncak ettiğim, bitmesin diye sayfa sayfa okuduğum..

biran kendimi herşeyin dışında hissettim.. sanki uzakta.. ellerim ceplerimde.. soğukta.. yandaki resimdeki gibi..

“Ellerimi masanın üzerine koyup kendimi kızın odada bıraktığı salınımların içine koyuverdim. Gözlerimi kapatıp kızın kalbinin bıraktığı titreşimleri yakalayıp kalbimin içine hapsettim.”

yolda yürürken yerleri ıslatan ve yüzümde iğne batışı gibi hissettiğim yağmur damlaları sayesinde alı al moru mor bir şekilde şirkete vardım.. ama içimde serin bir boşlukla..

“Başımı sallayarak o eski resmi tekrar cüzdanıma yerleştirdim. Rüzgar dönerek esiyor, yağmur arada sırada gürültüyle pencere camlarına çarğıyordu. Tavan lambasının ışığı Oşima ve benim gölgelerimizi zemine düşürüyordu. O iki gölge, ters yüz edilmiş dünyada uğursuz bir sohbete dalmış gibi duruyorlardı.”

*alıntılar Haruki Murakami’nin Sahilde Kafka’sından..

*fotoğraf Mert Karamızraklı’ya ait

Adana’ya ilk gittiğimde de ciğer yemiştim.. tabii ki de tadı damağımda kaldı.. üzerinden bir sene geçtikten sonra Adana’ya giderken aklıma ilk gelen şeylerden biri ciğer oldu gene..

Adana’da yaşayıp da sağlıklı kalmak benim için pek mümkün birşey olmazdı herhalde.. zira uçakla geri dönerken bile çantamda pişirilmeye hazır içli köfte, 5 litre acılı şalgam, tatlı ve tadı damağımda ağzımda ciğer tadı vardı..

işte resimdeki ciğerler o ciğerler..

bir limon bahçeinde yedik kebaplarımızı.. tepemizde limon ağaçları soframız dolup taşmış.. ciğerden sonra başka şeyler de geldi masamıza ama ben kenimi durdurup da başka resim çekmeyi beceremedim..

giderseniz aklınızda olsun..

Tülay’cım.. neydi restaurantın adı?

haftasonu annecim bir süpriz yaptı ve İstanbul’a geldi.. ben de herşeye bir ara verdim zorunlu olarak.. bana kalsa duracağım yoktu..yetti mi derseniz yetmedi tabii..

yukarıdaki resimleri bu sefer ben çekmedim.. Nell çekti.. annemi de alarak kuzenlerimin evine gittik yemeğe.. dört kuzen bir teyze olunca muhabbet de tatlı oldu tabii.. ailenin kadınları olarak tüm muhabbetleri mutfakta sandalye tepesinde tamamlamaya bayılıyoruz..

ben gözüme litrelik votkayı kestirince uzun süredir sözünü verip durduğum sangria’yı sonunda hayata geçirdik..resimleri ben çekmedim ama resimlerdeki eller bana ait..sangria’nın bir çok tarifinden biri benim yaptığımda.. votka+şarap+portakal suyu ve bol meyvadan oluşuyor. bir de servis yaptığım bardakların dibine bir parmak kadar soda koyuyorum.. koca sürahiyi bitirdik.. hatta biraz daha fazlasını..

şimdi sırada yine uzun zamandır söz verdiğim WhiteRussian gecesi var.. malzemeler hazır.. kızlar da tamam.. geriye kalan tarih belirlemek..

hiç mi film izlemedi bu kız, hiç mi gezip tozmadı.. anlatacak hiç mi birşey yok?!

ne yalan söyliyeyim; tek derdim uyku şu sıralar.. her akşam başımı yastığa koyuyorum tabii ama ihtiyacım olan böyle derin derin.. uyku kokan bir uyku..

günlük koşuşturmalarım sonunda uykusuzluk çekip devamlı fantastik - bilim kurgu rüyalar görmeme sebep olan şeyin günlük koşuşturmalarım olabileceğini söylediğinde doktor çok da önlem olabilecek şeyler yapmadım.. taa ki vücut “artık dur” deyip perşembe akşamı bana bir hastalık uydurana kadar..

insanların “sebepsiz yere” hastalanmalarından çıkarmaları gereken mutlaka bir sonuç vardır diye düşünüyorum ben.. vücut benim biraz durmamı istedi.. ben de elimden geldiğince durdum..

ama ihtiyacım olan şey daha farklı sanki..

onun da bakacağız artık çaresine..

şu resimdeki Masal Bebek.. halacığının kolundan sarkmış başı uykunun ağarlığından..

bebekler sadece süt ve uyku kokar değil mi??

anlatacaklarım var elbet..

ama ilk önce Masal bebek..

14 şubatta bundan güzel hediye olur mu?

hayata tutunan incecik parmaklarına hayran kaldım..

çok ani oldu.. yolculuk Adana’ya..

uçakları hiç sevmiyorum.. ama katlanmama değecek bir şey için çıkıyorum yola.. (Mr. T gibi beni de bayıltsanız ya uçağa binerken..)

yakın bir arkadaşımın yeğeni katılacak pazar sabahı aramıza.. beni bu eşsiz anı belgelemem için davet ettiler..

ve evet, daha önce sormuştum ya.. sanırım bağamlılık yapacak.. öyle muhteşem bir an ki..

ama söylemeden edemeyeceğim.. iki gün üst üste uçağa bineceğimi bilseydim sanırım iki gün önce sigarayı bırakmaya karar vermezdim..

bu arada bu yandaki kırmızılı sevgilim için..

pazar akşamına kadar burda olamadığıma göre ben de gider ayak bir süpriz yapayım istedim..

içi nutellalı ve muzlu..

üstü bitter çikolatalı ve çilekli..

kakaolu keki çok şekerli çok..

bu yol stresiyle yarısını yemesem bari..

(hmmm.. kafiye mi oldu ne?)

luna’nın doğumgünü telefonlarla, mesajlarla, yurtta, yavru vatanda, türki cumhuriyetlerde, birayla, rakıyla, balıkla, kalamarla, taş kadayıfla, pastayla, çiçekle kutlanmaya devam ediyor..

luna çok mutlu bugün..

kendini pamuklara sarılmış hissediyor..

akşam düzenlemesi;bu gün de aynı yeni yıl gibi geçti..

artık gülmekten başım ağrıyor.. çok keyifli bir gündü.. haftaya gene yapalım olmaz mı???

Eric Bana filminde başrol oynayınca, Audrey Niffenegger‘ın Zaman Yolcusunun Karısını okumaya heves ettim.. bir iki günde bitecek şöyle sakin, akıcı birşeyler okumak istedim.. gel gör ki “artık aşk hikayleri yazılmıyor diyenlere” kapak tanıtımıyla yayınlanan kitap özellikle “gözyaşlarımızı tutamayacağımız son 50 sayfa”ya geldiğinde demogojinin ayarını biraz fazla kaçırmış bence..

kitabın diline ve kurguya bir diyeceğim yok da açıkçası kitabın en güzel yeri ortasıydı.. ilk 100 sayfanın sıkıcılığı ve son 50 sayfanın iç sıkan havasını çıkarırsak geriye 400 sayfalık bir tatlı aşk romanı kalıyor..

kısaca zaman içinde kendi kontrolü dışında yolculuk yapan bir adamın hem şimdiki zaman hayatını hem de hayatının değişik zamanlarında yine zamanın başka yerlerine yaptığı yolculuklarının hikayesi.. karışık mı oldu.. evet ilk 100 sayfa biraz karışık ama olayı kavrayınca keyifli “orta” sayfalara geçiyorsunuz..

ama ben Eric Bana’yı son 50 sayfayı canlandırırken görmek istediğime hala emin değilim..

belli de olmaz tabii..

dediğim gibi.. fotoğraf çekiyorum.. başka da bir iş yaptığım yok.. Lost’un 6. sezonu başlamış, evde dizi inmiş beni bekler.. ama ben hala fotoğraf peşinde..

dün akşam stüdyo eğitimin son günüydü.. bir modele ihtiyacımız vardı.. Umud‘um modelimiz olmayı kabul etti ve aman tanrım, o ne rahatlık, o ne kendine güven.. model olmak için yaratılmış benim arkadaşım.. he bir de annelik.. e tabii yazarlık da..

yukardaki foto benim “serbest” çalışmam diyelim.. ben kendi kendime pek beğendim.. karanlık karanlık biraz esrarengiz olsun..

çalışıyorum.. fotoğraf çekiyorum..

çalışıyorum.. uyuyorum..

fotoğrafla ilgili düşünüyorum.. uyuyorum.. başka bir numara yok bu sıralar..

ikizleri haftasonu görmeye gittim.. mmmmm.. mis gibiler..

tatlı tatlı kokuyorlar.. bol bol hıçkırıyorlar.. mışıl mışıl uyuyorlar..

melekler gibi..