Bir yere gitme fikri ne hoş; nereye gittiğin değil nasıl gittiğin? Elinde keyif aldığın bir kitap, kulağında dinlemekten bıkmadığın şarkılar ama illa ki uzun yol.

Arkadaşım ben yüzyıllardır başucu/baştacı kitabımın nihayet çıkan “orijinal rulo” versiyonunu birkaç ay rötarla edindim, tekrar hatmettim, gördüm ki On The Road görkemli bir şekilde yerli yerinde durmakta, uzaklaşan bizleriz. Kerouac’ın bahsettiği gibi keyifli bir yolculuk değil ama bizimkisi, inadına olmaktan, coşku dolu olmaktan çıkmış, dejenere kafa yolculukları içindeyiz (bu “biz” hadisesinde yanılıyosam hepsini birinci tekil şahıstan say). Söyleyecek çok şeyim olduğunu hissediyorum bu konuya dair, çoğunu bir sonraki Kabak buluşmasına erteliyorum, ama şunu demeden edemeyeceğim : Yılların -ama özellikle 90′ların- bize en çok vurduğu nokta “güneşin altında yerimizi alma” hissiyatının kaybı oldu.
Sevgiler,
Yigit

Syd, “biz” konusunda sonuna kadar haklısın..
çocukken (kastettiğim 15-20 arası yıllar) güneşin altındaydım zaten.. sonra noldu bilmiyorum, rota başka yöne kırıldı.. artan bir hızla işte buradayım.. ama şimdilerde (son 5 belki 6 yıl) o güneşin altında yerimi alma hissine yeniden sahibim.. klişe olacak belki ama “kumsal asfaltın altındadır” sözünü her duyduğumda ya gözlerim doluyor ya ürperiyorum.. şimdi hareket etmemizi zorlaştıran tek şey sanırım günde 8 saat oturmaktan büyümüş popolarımız.. yapabilecek miyiz bilemiyorum ama sizinle dostluğumuz da yapabileceğimize dair bir ipucu değil mi?